วันนี้เป็นอีกวันที่มีความสุข หลงอยู่ในความทรงจำซึ่งหารู้ไม่ว่าความสัมพันธ์ของเรากำลังจะจบลงในไม่ช้านี้แล้ว

คืนนี้กอล์ฟไปสภาดินกับอุ๊ซึ่งเราตามไปทีหลังทั้ง ๆ ที่ไม่สบายแต่อยากไปเพื่อให้ได้เจอหน้าและได้อยู่ใกล้ ๆ กอล์ฟเท่านั้น เท่านั้นจริง ๆ ที่เราต้องการตอนแรกกะว่าจะไม่เมา แต่พอเอาเข้าจริง ๆ เราก็เมาอีกจนได้คราวนี้หนักเลนเพราะไม่กลับบ้านอีกแล้ว ไม่เคยนึกถึงความรู้สึกของพี่กบว่าจะเป็นยังไง  อยากอยู่และใช้เวลาดี ๆ กับกอล์ฟมากกว่า

คืนนี้อยู่กับกอล์ฟทั้งคืน

ปิดโทรศัพท์เพราะกลัวโดนโทรตามไม่อยากเสียเวลาแห่งความสุขไปเพียงเพราะเสียงโทรศัพท์

เพราะกลับไปแล้วจะหาข้อแก้ตัวเอง ทำตัวแย่มาก ๆ แต่แยกความรู้สึกไม่ได้จริง ๆ