วันนี้ค่อนข้างธรรมดาสำหรับคนป่วย

ตื่นมาตอนบ่าย กินข้าวต้มกุ้ง กินยา นอน

ตอนเย็นเบื่อ ๆ เลยออกไปขายของจะได้เจอหน้าผู้คนบ้างอยู่ที่ห้องนอนอย่างเดียวจะเฉาตายอยู่แล้ว

ไปขายของพร้อมพี่กบก็ขายดีนะ แปลก วันนี้พี่บีกับพี่กอล์ฟมาสายเหมือนเดิม คุยกับพี่กอล์ฟมีแอบแซวมาว่าเสียงเพราะดี

นะ (เสียงแหบ ๆ ตลกดี) ได้แต่ขำเถียงไม่ออกเพราะเจ็บคอ พี่บีขายไม่ดี พากันเก็บร้านตอน 4 ทุ่ม

โทรหากอล์ฟเพราะความคิดถึง (อีกแล้ว) ก็ความคิดถึงมันห้ามกันไม่ได้นี่ค่ะคุยกันปกติแบบเพื่อน (ตามที่กอล์ฟอยากให้

เป็น) นีโทรมาตามให้ไปเที่ยวคันทรี่เพลส แต่ไปไม่ได้เพราะว่ายังป่วยอยู่นะค่ะ ใจหน่ะอยากไปจะแย่ แต่กายไปไม่ไหว

จ้า จริง ๆ ก็ไปได้อ่ะแหละแต่มันไม่มีอะไรน่าสนใจเพราะมีแต่เพื่อน ๆ 

 เพื่อนร่วมก๊วนเมา

5 ทุ่มหลังจากเข้าห้องกอล์ฟโทรมารู้ทันทีว่าเค้าไปเที่ยวและรู้ด้วยว่าอยู่แถว ๆ นี้แต่กอล์ฟไม่ยอมบอกว่าอยู่ร้านไหน

แล้วจะโทรหากรูทำไมฟ่ะ รู้ก็รู้ว่าคิดถึงอยู่ โทรหาหลายรอบก็ไม่ยอมบอก ตอนแรกนึกว่าอยู่ชายคา โทรถามอุ๊มันบอก

ไม่เห็น เออว่ะ ไม่อยากเจอ ไม่ไปหาก็ได้ เข้านอนแบบเซ็ง ๆ และว้าวุ่นใจ หลังจากนั้นไม่นานมีการโทรมาอีก ไอ้บ้านี่

จะเอายังไงของมันว่ะ ไม่อยากให้ไปหาแต่โทรมาอยู่ได้ ได้แต่ข่มตาให้หลับพยายามไม่สนใจแล้ว  

หลับสบายเพราะกินยาไปเยอะ เหอ ๆ

พอแล้วสำหรับวันนี้ บาย