กลับจากห้องกุ้งตอน 11 โมงเข้ามาที่ห้อง เปิดตู้เสื้อผ้าปรากฏว่าพี่กบไม่ได้เก็บของไปทั้งหมด แต่เอาไปเพียงไม่กี่ชุด

เท่านั้น ได้แต่นั่งร้องไห้ คิดถึงเวลาดี ๆ ที่เคยผ่านมา เห็นรูปก็ร้องไห้ เก็บเสื้อผ้าพี่กบเข้าตู้ก็ร้องไห้ อยากตาย ๆ ไปซะ

โทรหาพี่กบเค้าไม่ยอมรับสาย เป็นห่วงนะไม่รู้ว่าจะไปอยู่ที่ไหน กับใคร ลำบากไหม แต่เค้าคงไม่ได้คิดแบบเราหรอก

วันนี้เค้าจากไปแล้วเรียกร้องอะไรกลับมาไม่ได้ ลึก ๆ ก็เหมือนเป็นความผิดของเราส่วนนึง คือเราเอาชีวิตเข้าไปพัวพัน

กับกอล์ฟ เรายอกรับว่ามีใจให้กอล์ฟแต่เราก็รักพี่กบทุกอย่างเป็นความผิดของเราเองทั้งนั้น สมควรแล้วใช่ไหมที่เค้าจาก

เราไป จะมานั่งร่ำร้องอะไรก็ไม่รู้จะทำไปเพื่ออะไร แต่เราไม่ต้องการให้เค้าจากไปแบบนี้ เรารักพี่กบมากนะ

(ประมาณรักมากแต่อยากนอกใจหน่ะ) บอกแล้วว่ากรูมันเลวเอง

อยู่คนเดียวแล้วจะบ้าตายซื้อยานอนหลับมากินอยากหลับ ๆ ไปซะ กินไป 4 เม็ด ไม่อยากคิดมากกอล์ฟโทรมา

ไม่ได้รับสายกุ้งโทรมาไม่รับสาย ออยโทรก็ไม่รับ คือไม่ได้รับสายใครเลยจนบลมาเคาะห้องบอกว่าเพื่อนเป็นห่วง

ก็มีแต่เพื่อนเท่านั้นแหละว่ะที่เป็นห่วงที่คนที่อยู่กันมาตั้งนานมันไม่ห่วงเราเลยสักนิด

ตอนเย็นนั่งรถไปห้องกอล์ฟเพราะไม่อยากอยู่คนเดียว มันเครียดจนจะบ้าตาย

ถึงห้องกอล์ฟค่อยลืมหน้าพี่กบได้หน่อย อย่างนี้แหละการที่เราเลิกกับใครแล้วมีใครมาแทนก็จะไม่รู้สึกอะไร

กอล์ฟน่ารักเหมือนเดิม

โทรหาพี่กบ คุยไม่รู้เรื่อง

โทรหาแม่บอกว่าเลิกกับพี่กบแล้ว

กุ้งโทรมาชวนไปเที่ยวซอย 4 ไม่อยากไป เบื่อ

ดูกอล์ฟเล่นเกมส์

ง่วงมาก

หลับซะ แอบน้ำตาไหลเล็กน้อย