ตื่นมาแบบงง ๆ เพราะว่าเมื่อคืนเมาอีกแล้ว กอล์ฟออกจากห้องไปตอนไหนยังมึนอยู่เลยเนี่ย หลับไปถึง 11 โมงออกไปกินข้าวเพราะว่าเริ่มหิว  กินข้าวเสร็จก็กลับห้อง แล้วก็ต้องอยู่คนเดียววันนี้ไม่ได้ออกไปไหนเพราะว่าอากาศร้อนนั่งอัพได ฟังเพลง และนอน โอ๊ยเบื่อจังว่ะ แต่ช่างเถอะพรุ่งนี้ก็กลับบ้านแล้วไม่เป็นไรหรอก

               รอ รอ รอเวลาที่จะไปซื้อตั๋วรถกลับบ้าน เพราะกอล์ฟบอกว่าจะพาไป โทรหาแม่เซ็งเพราะทะเลาะกันอีกแล้วนี่ล่ะคือเหตุผลที่เราไม่อยากกลับบ้านก็เพราะเบื่อเม่นี่แหละ

                    ออกจากห้องตอนเกือบ 3 ทุ่มไปหากอล์ฟ นั่งรออยู่ข้างล่างตึกเพราะว่ากอล์ฟยังไม่กลับมา รออีกแล้ว กอล์ฟโทรมาบอกว่าเจอมิ้นที่ปากซอยและจะเดินกลับเข้ามาพร้อมกัน เออ ตกลงจะเอายังไงกันว่ะ กอล์ฟกลัวว่ามิ้นจะเจอเรา พอดีมีคนมาเปิดประตูเราเลยขึ้นไปที่ห้องกอล์ฟ เก็บต้นไม้และยืนรอที่หน้าประตู สักพักเห็นเดินเข้ามา แต่กอล์ฟวิ่งตามมิ้นไปเราก็เลยขึ้นไปยืนบนดาดฟ้าแทน ที่สูง ๆ เนี่ยลมมันเย็นดีนะ รออีกรอบ ก็เห็นยืนคุยกันอยู่น่ะ ไม่นานเท่าไหร่กอล์ฟก็เดินกลับมาโทรหาเรา เราบอกว่าเรากลับบ้านไปแล้ว โกหกหน่ะที่จริงยืนอยู่ดาดฟ้าต่างหาก ลงมาก็ตกใจที่เจอกอล์ฟเพราะนึกว่ากอล์ฟจะรออยู่ข้างล่างซะอีก

                   ออกจากห้อง กอล์ฟขับรถเร็วมาก ตามปกติของเค้าแหละหน่ะ เราเองที่ไม่ชิน กลัวว่ะเพราะต้องนั่งรถกับคนเมา แต่ก็โอเค ถึงที่หมายโดยปลอดภัย แต่ต้องเสียใจที่เค้าปิดแล้ว ซื้อตั๋วไม่ได้ เซ็ง

                    กลับมาถึงห้องเกือบ 5 ทุ่ม อาบน้ำ นอน ได้กอดกอล์ฟครั้งนี้รู้สึกมีความสุขน่ะ แต่ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่จะได้กอดอีก คงอีกนาน คิดถึงแย่เลย ไม่รู้ว่ากอล์ฟจะคิดถึงเมย์บ้างไหมน่ะ จะคิดถึงเวลาที่เราได้อยู่ด้วยกันบ้างไหม เมย์คงเหงาน่ะ ที่ไม่ได้เจอกัน

รักกอล์ฟนะค่ะ